Pensionado turns Filipino

Al weer 3 jaar met pensioen. Time flies when having fun! Dat klopt voor een groot deel. Ik doe best leuke dingen maar zoals de meeste gepensioneerden zeggen, ben ik drukker dan toen ik nog gewoon werkte. Voor mij geldt dus: time flies when being busy!

Vaak dagdroom ik erover hoe mijn dag eruit zou zien op een warm eiland in de Filipijnen. Hoofd ik de schaduw, buik in de zon, voeten in het water. Opstaan met vogelgeluiden, ontbijten in de schaduw van een palmboom met uitzicht op het water. Genieten van een bordje rijst met gebakken vis, een gebakken ei of een kop koffie om mijn pandesal in te dopen.

Daarna een klein wandelingetje naar de sari sari en de markt om de dagelijkse boodschappen te doen. Verse rijst, groenten, fruit en vis, vlees of kip voor het avondeten. En natuurlijk onderweg een verse kokosnoot scoren om leeg te slurpen. Balut (tijdens mijn avondwandeling) laat ik graag aan mij voorbij gaan maar ik groet de balutverkoper natuurlijk met een vriendelijk kumusta po. Hij beantwoordt mijn groet vrolijk met met magandang gabi po, sir! Hij weet dat die rare Nederlander zo dom is om zijn lekkernij niet te willen proberen. Terwijl hij gehoord heeft dat ze in Nederland, net als die malle Japanners, wel rauwe vis eten. Rare jongens die Hollanders!

Natuurlijk koop ik telkens weer veel te veel eten want er is zoveel lekkers te koop dat ik niet kan weerstaan. De verse groenten en kleurrijke vruchten op de markt lachen je tegemoet en de visafdeling zorgt voor de nodige keuzestress als je zoals ik een visliefhebber bent. Melkvis (bangus), red snapper, sardientjes… Alleen de inktvis hoeft voor mij niet. Zal vast goed smaken maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om die op te eten. Het schijnt een zeer intelligent dier te zijn. Maar varkens zijn ook intelligente en leuke dieren, zeggen mensen dan tegen mij, en die eet je wel. Klopt, ik besef dat ik wat eten betreft niet consequent ben!

Je kunt hier nooit teveel eten in huis hebben want een Filipino leeft om te eten en niet andersom. Dus ik pas me ook wat dat betreft aan aan de plaatselijke cultuur! Visite die komt, gaat niet weg als het etenstijd is zoals in Nederland! Nooit! Iedereen schuift aan en wordt verplicht mee te eten en na twee keer opscheppen word je gemaand om vooral genoeg te eten. Dat doet me denken aan mijn Indische buren waar ik ’s morgens vaak een bordje nasi goreng leeg lepelde voor ik met mijn buurjongen Tim naar school ging.

Rond de middag maar weer een bordje rijst of pancit, een zoete mango en een glas kokoswater als lunch en dan een middagdutje dat gerust een dut mag worden, want ik ben niet voor niets gepensioneerd. Vaak denk ik aan de wijze woorden van mijn opa: “Ik ben gepensioneerd, dus haast is er niet meer bij!”.

De meriënda betekent voor mij lumpia-time, maar een turon of gebakken banaan is ook nooit weg. Ineens valt me op dat de boeken die ik ’s middags lees vetvlekken hebben. Hoe zou dat nou komen?

Het avondeten houd ik denk ik maar bescheiden met witte rijst, beetje kare-kare en paksoi/bokchoi. Een lekker koude Red Horse volmaakt mijn diner. En als slaapmutsje een Don Papa of Tanduay rum!

Time flies when having fun…